بنِ فعل گونه‌ای از واژک ست که معنیِ ورزيدنِ کنشی را در بر دارد و می‌تواند هسته‌یِ ساختاریِ کنشها (به ويژه مصدرها)، صفتهایِ کنشی و فعلها شود. بنهایِ پارسیِ نو را به اين گونه دسته‌بندی می‌کنيم:

• 2×1. بنِ پايه (participium primordiale)
• 2×2. بنِ گذشته (participium praeteriti)
• 2×3. بنِ نقلی (participium perfectum)
• 2×4. بنِ احتمالی (participium praesumptivum)
• 2×5. بنِ حال (participium praesens)
• 2×6. بنِ اسمی (participium nominale)

نمودِ مفعولیِ لازم (intransitivum)، متعدّی (transitivum) و سببی (causativum) بن برابرِ نمودِ مفعولیِ مصدرش است (نگاه کنيد به 3×1×7×2×پ. و 3×3×ث.).

• 4×2×1. اسم‌گيری
• 4×2×4×1×2. همنشانیِ بنهایِ فعل با ميانوند